Rozmiary księżyców Urana

Wszelkie oceny rozmiarów księżyców Urana, widocznych przez największe teleskopy tylko w postaci świetlnych punktów, opierały się jak dotąd na bardzo niepewnych podstawach. Dopiero niedawno R. Hamilton Brown, Dale P. Cruikshank i David Morrison używając trzymetrowego teleskopu na Mauna Kea (Hawaje) określili pierwsze wiarygodne wartości średnic tych księżyców porównując jasności tych obiektów zmierzone w podczerwieni z jasnościami wizualnymi. Pomiarami zostały objęte wszystkie księżyce Urana z wyjątkiem Mirandy. Otrzymano następujące wartości średnic i albedo:

Księżyc	Średnica	Albedo
Ariel	1330 km	0,30
Umbriel	1110 km	0,19
Titania	1600 km	0,23
Oberon	1630 km	0,18

Niepewności wynoszą przeciętnie około 9% dla średnic i około 18% dla albedo. Nowe pomiary dają niższe albeda i większe średnice, niż wcześniej uważano. Rozmiary księżyców Urana są porównywalne z rozmiarami dużych, lodowych księżyców Saturna (szczególnie Rhei), lecz prawdopodobnie ich powierzchnie są pokryte ciemniejszym materiałem. Podobne pomiary wykonane dla Trytona, księżyca Neptuna, dały wartość średnicy równą 3200±400 km, natomiast dla Plutona nie więcej niż 3000 km. Tak więc, największymi księżycami w Systemie Słonecznym pozostają Ganimedes (5276 km), następnie Tytan (5150 km) i Kallisto (4820 km).

Wg Sky and Telescope, 1982, 64, 227.