Uwagi do „Echa radioech Störmera” w kwietniowym numerze Uranii

1. W ekonomii istnieje pojęcie wskaźnika efektywnego wykorzystania materiału (tzw. wskaźnik Pc), który stanowi stosunek masy netto gotowego wyrobu do masy brutto użytych do wyprodukowania tegoż wyrobu materiałów. P. Zeitman wykorzystując inwokację z „Pana Tadeusza” otrzymał pole o bokach 8 i 10, a w nim aż 18 punktów! Stosując przez analogię ów wskaźnik z ekonomii dla pól informacji w przypadku (W. B.) interpretacji 14 sygnałów w polu 11 × 13 = 143 (patrz „Urania” nr 9 z 1977 r.) i p. Zeitmana (L. Z.), otrzymujemy odpowiednio: Pc = 14/143 = 0,0979 (W. B.) oraz Pc = 18/80 = 0,2250 (L. Z.). Widzimy więc, że p. Zeitman wysoce efektywnie, bo 2,298 razy „lepiej” wykorzystał pole informacji. Zaręczam, a potwierdzi to każdy matematyk, że zmierzając z efektywnością wykorzystania pola do wartości współczynnika Pc = 1 będziemy mieli możliwość uzyskania coraz większej dowolności połączeń, by wreszcie dla Pc = 1 uzyskać całkowite „nasycenie” pola i moożliwość uzyskania dowolnej ilości i dowolnego wyobrażenia połączeń punktów.

2. Jest oczywiste, że w kolejnych grupach informacje będą się zmieniały w porównaniu do grupy I sygnałów Störmera. Jest oczywiste, że wystąpią pewne „niedomówienia”, które należy uzupełnić w sposób logiczny o wiadomości z grupy I; stanowi ona bowiem klucz do zrozumienia istoty języka, sposobu postępowania i porównań systemów stosowanych u nas i „u Nich”. Nie biorąc pod uwagę tych „pierwszych liter” występujących w grupie I, możnaby mniemać, że w kolejnych grupach występują jakieś niejasności. Dlatego właśnie uważam za celowe stosowanie kryteriów oceny i porównania dowolnego przypadkowego (tzn. rodzaju przytoczonego przez p. Zeitmana) obrazu z obrazem grupy I. Warunek jednak nieodzowny w takim przypadku — by obraz ten (przypadkowy) był w sposób maksymalnie zbliżony do warunków występujących w grupie pierwszej!

Od początku zresztą uważałem (a Pan, Panie Redaktorze pierwszy mi zwrócił w swoim czasie na to uwagę!), że każdy układ dowolnie rozmieszczonych punktów w pewnym polu tworzy różne prawidłowości w zależności od fantazji czy inwencji układającego ten obraz. Dlatego poszedłem na bardzo znaczne ograniczenia tej fantazji, wręcz na jej wykluczenia, narzucając połączenia i analizę tych połączeń tylko w oparciu o znane mi a zauważalne w obrębie pola prawa matematyki. I tak rysując trójkąt prostokątny, co może wynikać z fantazji połączeń — rozpatruję twierdzenie Pitagorasa, rysując kwadrat — rozpatruję jego własności, a wszystko to musi być czynione w obrębie określonego narzuconego mi pola. Ponadto rozpatruję logiczny ciąg zespalający wszystkie elementy występujące w rozpatrywanym polu w jedną całość. (Tu Autor listu powołuje się na liczne rysunki w posiadaniu Redakcji względnie opublikowane w nr 9/1977 „Uranii”, z których wynikają np. liczba „pi”, „e”, „g”, liczba dni w roku itp.).

W przekazanej Panu metodzie „gwiazdy ośmioramiennej” nie ma żadnej dowolności połączeń, lecz występuje narzucona zasada pewnego systemu (postępowania — jednakowego dla wszystkich grup.

(W tym miejscu p. Bożym przypomina, że „budowę obrazów” rozpoczęli w swoim czasie dr Drake i dr Sagan, umieszczając w polu informacji przeróżne wyobrażenia m. in. postać człowieka, a także wzory z chemii).