Ostatnio przyszła moda na ekologię, w szczególności na ekologię człowieka — sprawy związane z ochroną naturalnego środowiska. Ale czy naturalnym środowiskiem naszym to tylko Ziemia — czy też może Układ Słoneczny, a może i ta część Galaktyki, w której ów Układ chwilowo przebywa? Dr hab. Bronisław Kuchowicz w swym artykule (tytuł — patrz obok) przedstawia argumenty przemawiające za potrzebą uwzględnienia czynnika kosmoekologicznego przy rozważaniach nad klimatem ziemskim.
∗
Ale czy wolno nam ograniczać się wyłącznie do naszego Układu Słonecznego? Sprawa istnienia życia (i to inteligentnego) także w zakurzonych obszarach Wszechświata — nie schodzi z kręgu zainteresowań mieszkańców naszej planety. Przykładem może być publikowany w niniejszym numerze głos dyskusji na temat tajemniczych radioech.
wersja pdf (w przygotowaniu)
| ROK XLIX | KWIECIEŃ 1978 | Nr 4 |
- Michał Heller — Ewolucja Kosmosu i kosmologii. ➟
- Bronisław Kuchowicz — Układ Słoneczny jako kosmiczny odkurzacz. ➟
- Kronika: Hefajstos czy Chejron — obiekt Kowala ➟ — Kiedy skończył się ostatni cykl aktywności Słońca ➟ — Jakie obiekty są podstawowymi „komórkami” we Wszechświecie? ➟ — Rozmiary gwiazdy neutronowej ➟ — Czyżby narodziny nowego układu planetarnego? ➟ — Gwiazdy neutronowe z „nadwagą” ➟ — Lód metanowy na Plutonie ➟ — Masa Phobosa. ➟
- Z korespondencji: Echa „radioech Störmera” ➟
- Obserwacje: Raport XII 1977 o radiowym promieniowaniu Słońca ➟ — Komunikat CSOS nr 12/77. ➟
- Nowości wydawnicze. ➟ ➟
- Kalendarzyk Astronomiczny. ➟
Ilustracje na okładce niniejszego numeru Uranii prezentują jeszcze jedną serię zdjęć uzyskanych za pomocą marsjańskich sond kosmicznych Viking 1 i 2 w 1976 roku. Podziurawiony w wyniku erozji kamień na powierzchni Marsa ukazuje zdjęcie na pierwszej stronie okładki.
Wprawdzie mało efektowne, ale rewelacyjne zdjęcie powierzchni satelity Marsa Deimosa wykonane przez Vikinga 2 z odległości zaledwie 23 km znajduje się na drugiej stronie okładki. Zdjęcie to obejmuje obszar około 1 km2, a najmniejsze widoczne na nim twory mają rozmiary około trzech metrów.
Fragment marsjańskiej wydmy piaskowej o długości około 40 km ukazuje zdjęcie górne na trzeciej stronie okładki. Natomiast zdjęcie dolne przedstawia ciekawą formę ukształtowania się powierzchni Marsa po zawietrznej stronie krateru uderzeniowego.
I wreszcie zdjęcie powierzchni Marsa na czwartej stronie okładki przedstawia doliny będące prawdopodobnie śladami ruchów materiałów powierzchniowych wmrożonych w lodowce.
