Dzięki zdjęciom otrzymanym za pomocą sondy „Mariner-9” poznaliśmy rzeczywisty kształt i rozmiary Phobosa, co z kolei umożliwiło obliczenie jego objętości. W oparciu zaś o tę wielkość uczeni ocenili masę tego miniaturowego księżyca na 17,4 · 1018 g (17,4 bilionów ton), zakładając teoretycznie, iż jego średnia gęstość wynosi 3 g/cm3 (Urania, 1975, vol. 46, 332). Jednak wartość powyższa — jak to wynika z badań przeprowadzonych za pomocą „Vikinga-1” — okazała się mocno zawyżona. Sonda ta w lutym 1977 roku zbliżyła się do Phobosa zaledwie na odległość 97 km, toteż na podstawie analizy ich wzajemnego oddziaływania grawitacyjnego można było dość dokładnie wyznaczyć masę większego księżyca Marsa. Jest ona równa 1,1 · 1019 g (11 bilionów ton), czyli 63% masy wynikającej z teoretycznych rozważań. Tak więc na średnią gęstość Phobosa, który kształtem tak bardzo przypomina bulwę ziemniaczaną, przypada tylko 2,1 g/cm3.
Wg Sterne und Weltraum, 1977, vol. 16, 375.
| Copyright © „Urania — Postępy Astronomii” webmaster: Marek Gołębiewski |