Radiowe obserwacje pozostałości po supernowych

D. Downes z Harvard Radio Astronomy Station opublikował w numerze 1389 Astronomical Journal (maj, 1971) katalog 117 obiektów, z których zdecydowana większość to najprawdopodobniej pozostałości po wybuchach gwiazd supernowych. Spośród wymienionych obiektów 113 należy do naszej Galaktyki, natomiast 4 — do Wielkiego Obłoku Magellana. Obserwacje radioźródeł przeprowadzane były za pomocą anteny o zdolności rozdzielczej 11' łuku, na częstotliwościach 1.414, 2.695, 5.000 GHz. W katalogu wśród wielu charakterystyk radioźródeł podano m. in. ich rozmiary kątowe, liniowe oraz odległość od Słońca. Liniowe średnice badanych obiektów przynależnych do naszej Galaktyki zawarte są w przedziale od 2.1 ps do 72.6 ps, a dla 12 mają wartość powyżej 50 ps. Odległości od Słońca tych radioźródeł wahają się od 0.5 kps do 28.2 kps, a 45 radioźródeł znajduje się w odległości od nas nie większej od 5 kps. Radioźródło 30 Doradus, o średnicy liniowej 320 ps należy do wielkiego Obłoku Magellana a z Ziemi obserwowane jest w postaci obiektu o średnicy kątowej 20;0, którego współrzędne równikowe na epokę 1950,0 są następujące: α = 5^h 39^m 00^s, δ = -69° 06.