Wyrzut odłamków skalnych na Księżycu na odległość 3000 km

Do czasu dostarczenia przez załogę „Apollo 16” próbek gruntu z okolicy krateru Dekarta w górzystej części środkowej uważano, że rejon ten jest strefą młodego wulkanizmu, jednak po zbadaniu tych próbek okazało się, że nie są one bynajmniej pochodzenia wulkanicznego.

Na corocznej księżycowej konferencji w czerwcu 1973 r. uczeni amerykańscy wysunęli przypuszczenie, że odłamki skał z rejonu lądowania załogi Apollo w kraterze Dekarta nie są miejscowego pochodzenia. Prawdopodobnie znalazły się tam na skutek wyrzutów skał przy tworzeniu się Mare Imbrium a są produktem wyrzutów z Mare Orientalis, powstałego na skutek uderzenia olbrzymiego kosmolitu.

Taki wniosek nasuwał się, gdy się okazało, iż odłamki dostarczone przez załogę „Apollo 14” z Mare Imbrium różnią się w sposób istotny od próbek wziętych przez członków „Apollo 16”.

Autorzy wspomnianego referatu uważają, że te obce skały wzięte z wyżyny centralnej okolicy krateru Dekarta pochodzą z oddalonego o 3000 kilometrów Morza Wschodniego, skąd wyrzucone zostały na skutek spadku kosmolitu; wyrzucone zostały one na loty suborbitalne, osiągając większe kąty w stosunku do powierzchni Księżyca i wystarczające do tego prędkości.

Science News, 1973, 103, 11.