Zakrycie Aldebarana przez Księżyc w dniu 11 kwietnia 1978 r.

W dniu tym na ogół było pochmurno, miejscami padał deszcz. Otrzymaliśmy następujące meldunki:

1. Antoni Więdłocha z Opola zaobserwował moment zakrycia na stacji astronomicznej PTMA w Młodzieżowym Domu Kultury przy ul. Strzelców Bytowskich 1, otrzymując moment zakrycia 21^h00^m03.^s8.

Współrzędne miejsca obserwacji: λ = 17°55'28'' (3.''5), φ = 50°39'57'' (3.''5)

Instrument: Maksutow ⌀ 75, powiększenie 52 ×.

Czas odnotowano przy użyciu stopera „Agat” porównanego z sygnałem czasu radiostacji Slavice Hvězda, nadawanym co pół godziny. Pogoda: niebo mgliste, zachmurzenie zmienne.

2. Mieczysław Paradowski (ul. Puławska 23, m. 22, 20-051 Lublin) obserwował zakrycie w obserwatorium w Zakładzie Fizyki UMCS, otrzymując moment zakrycia 20^h59^m05.^s04 (w czasie urzędowym, letnim).

Współrzędne miejsca obserwacji: λ = 22°32', φ = 51°15'

Instrument: refraktor Zeissa ⌀ 200, f = 300 cm, pow. 75 ×.

Czas według stopera uruchomionego o 19^h wg sygnału czasu P. R. Przy obliczaniu uwzględniono chód własny stopera. Momentu odkrycia nie zaobserwowano z powodu zachmurzenia, które nastąpiło zaraz po zakryciu Aldebarana przez Księżyc.

3. Według relacji p. Romana Fangora (Oddział Warszawski PTMA) w dniu zakrycia do 20^h panowało prawie całkowite zachmurzenie, mimo to na tarasie Obserwatorium Astronomicznego UW zebrało się czterech obserwatorów (doc. M. Bielicki, R. Fangor. N. Wikliński i K. Szymaszczyk). Ok. 20^h10^m ukazał się Księżyc i Aldebaran, a ok. 20^h20^m ustąpiły chmury. Ok. 20^h50^m od dołu zaczęła nadciągać ławica chmur, jednak Aldebaran pozostawał widoczny — zniknął za chmurą dokładnie o 20^h55^m, na 90 sekund przed momentem zakrycia.

W chwilach braku zachmurzenia dokonano kilku zdjęć.