Orbity planetarne w układach podwójnych

Orbity planetarne w układach podwójnych gwiazd mogą być stabilne, jeśli leżą bardzo blisko jednego ze składników, lub też otaczają ciasny układ dwóch gwiazd w znacznej odległości od jego barycentrum. Rejony stabilności takich orbit mogą w dużym stopniu pokrywać się z ekosferami lub kombinowaną ekosferą większości z bliskich gwiazd podwójnych wizualnych (za wyjątkiem Procjona i Syriusza). R. S. Harrington modelował numerycznie przypadek zastąpienia Słońca przez układ podwójny, którego składniki mają masę równą połowie słonecznej każdy i krążą po orbicie o półosi wielkiej 0,2 j.a. Merkury zostałby szybko wyrzucony z podobnego układu, jednak orbity pozostałych planet niewiele by się zmieniły. Drugi model, w którym Jowisz zastąpiono ogwiazdą o masie i charakterystykach Słońca, wykazał, że zmiana ta miałaby niewielki wpływ na Merkurego, Wenus i Ziemię — niewielkie też byłoby jej znaczenie dla warunków temperaturowych panujących na Ziemi.

Harrington R. S., Astronomical Journal, 1977, vol. 82, 753.