„Polskie” kratery na odwrotnej stronie Księżyca

S. R. Brzostkiewicz

Na ostatnim Kongresie Międzynarodowej Unii Astronomicznej nadano nazwy 505 kraterom na odwrotnej stronie Księżyca i 13 kraterom leżącym w brzegowym pasie półkuli widocznej z Ziemi. W ten sposób uhonorowano 533 uczonych różnych narodowości,1 wśród których znalazło się także 10 wybitnych naukowców polskich: Tadeusz Banachiewicz (1882–1954), Witold Ceraski (1849–1925), Władysław Dziewulski (1878–1962), Jan Gadomski (1889–1966), Kazimierz Graff (1878–1950), Marian Kowalski (1821–1884), Wacław Sierpiński (1882–1969), Maria Skłodowska-Curie (1867–1934), Marian Smoluchowski (1872–1917) i Jan Śniadecki (1756–1830).

A oto bliższe dane o nowych kraterach „polskich” na Księżycu:

Nazwa krateru	Współrzędne selenograficzne		średnica krateru
Nazwa krateru	szerokość	długość	średnica krateru
Banachiewicz	135 W	51 N	90 km
Ceraski	141 E	49 S	80
Dziewulski	99 E	21 N	70
Gadomski	147 W	36 N	80
Graff	88 W	43 S	50
Kowalski	101 E	22 S	30
Sierpiński	155 E	27 S	70
Skłodowska *)	96 E	18 S	120
Smoluchowski	96 W	60 N	110
Śniadecki	169 W	22 S	40

*) Krater nosi jedynie nazwisko panieńskie naszej wielkiej rodaczki.

(Źródło: „Urania” nr 11/1972)

Przypisy:

Niekiedy jeden i ten sam krater nazwano na cześć dwóch lub nawet trzech uczonych o tym samym nazwisku; np. krater Fleming nosi zarówno nazwiska sławnego bakteriologa angielskiego Aleksandra Fleminga (1881–1955), jak i nazwisko astronoma amerykańskiego Williamina Fleminga (1857–1911). ⇧

wstecz

dalej